Verhalen over Reumatoïde Artritis

Wie kan zich beter en waarheidsgetrouw inleven dan zij die -net als wij- elke dag opnieuw met de gevolgen van reumatoïde artritis moeten omgaan? Iedereen heeft zijn verhaal. Heb jij iets te vertellen en wil je het met ons delen?

Schrijf je eigen verhaalStuur het naar ra@raliga.be . Wij publiceren jouw ervaring graag, ook anoniem/zonder foto als je dat wenst.
 
 

Regelmatige schrijvers:

Gelegenheids schrijvers:

RA en verhuisperikelen

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Op 9 december 2013 was het eindelijk zo ver: mijn verhuis kon doorgaan. Ik kon mijn ‘spookwoning’ eindelijk, na 1,5 jaar helemaal alleen zitten, verlaten. 
Waarom spookwoning: waar ik woonde in de bossen en langs het kanaal stonden 4 grote appartementsgebouwen voor ±  85 gezinnen. Iedereen had zijn huuropzeg gekregen en moest zijn appartement verlaten hebben tegen eind 2012. Aangezien mijn toekomstige woonst niet klaar was op de vastgestelde datum (januari 2013) zat ik daar nog in mijn eentje. In de winter kwamen de verpleegsters ‘met de bibber’ naar me toe.  

Waar praten geen klagen is (een verhaal van onze noorderburen)

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Meestal zie je van buiten niet dat iemand reuma heeft. Bij Atty van Kerkhoven (49) zie je het wel, aan haar handen, maar vooral aan haar ronde gezicht, een gevolg van de medicijnen. De patiëntenvereniging geeft haar steun. “In mijn dagelijks leven wil ik niet steeds met reuma bezig zijn, maar het stempelt mij wel. Bij de patiëntenvereniging heeft reuma een plek, zonder dat je beheerst of je het gevoel hebt dat je erover klaagt.”

Ik wil alle RA-patiënten veel moed toewensen

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Ik ben Hilde, 54 jaar, woon in Izegem, 32 jaar gehuwd, moeder van drie kinderen respectievelijk 30, 27 en 24 jaar, de twee oudste zijn gehuwd en er is een kleinzoon van dertien maanden. Onze jongste is verpleegkundige, dit was mijn droomjob gedurende 20 jaar, elf jaar in het ziekenhuis van Izegem en daarna nog negen jaar halftijds op een zwaar dementerende afdeling te Kortrijk in een verzorgingstehuis.

Er vecht een leger in mijn lijf - Interview met Marlies Allewijn

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Het cliché wil dat we gezond zijn pas appreciëren als we ziek worden. Toch weet de Nederlandse Marlies Allewijn eigenlijk niet of ze per se zonder reuma wil leven. Over wat het betekent om als kind een bejaardenziekte te krijgen, schreef ze een jeugdroman.

Een tweede leven.

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Ik was 22 jaar toen, op een nacht en geheel onverwacht, mijn reuma begonnen is. Ik had twee kleine kindjes van zes weken en 18 maanden oud. De dokter dacht dat mijn problemen kwamen door zwakte van de snel opeenvolgende zwangerschappen. Na  een jaar van heel veel pijn en onzekerheid stuurde de huisdokter mij door naar een reumatoloog. Bij het bloedonderzoek daar werd de diagnose reumatoïde artritis gesteld.

"Wij zijn ook gewone mensen"

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

WAREGEM - De Waregemse Ann Vanheusden, voorzitster van vzw Hart voor Jongeren, zet zich belangeloos in voor jongvolwassenen met een handicap. Al meer dan tien jaar ijvert ze voor een betere toegankelijkheid van het station in Waregem, ze maakt deel uit van het nationale rolstoelhockeyteam en geeft lezingen over jongeren met een beperking. 'We willen mensen laten beseffen dat wij niet anders zijn dan hen.'