Verhalen over Reumatoïde Artritis

Mijn verhaal vertellen geeft me een goed gevoel

Ik wil graag mijn verhaal kwijt op de website omdat het me een goed gevoel geeft. Ik wil ook andere verhalen kunnen lezen en mensen leren kennen die in dezelfde situatie zitten. Mijn naam is Marina Demunter, ik ben 50 jaar en sinds 7 jaar zelfstandige. Heb een zoon Arne en dochter Amber. Sinds 3 jaar weet ik dat ik reumatoïde artritis heb.

Dat beetje vrijheid en zelfrespect bewaren is een training in assertiviteit

Sinds 2008 benadrukte Reumatologie-Leuven steeds weer dat ik zo snel mogelijk ‘meer beschermd’ moest gaan wonen. De zoektocht was niet eenvoudig maar ik vond wat ik zocht, en nog wel in de directe nabijheid. Alleen: de serviceflats/assistentiewoningen met woon- en zorgcentrum (rusthuis) stonden zelfs nog niet in de steigers!

RA en verhuisperikelen

Op 9 december 2013 was het eindelijk zo ver: mijn verhuis kon doorgaan. Ik kon mijn ‘spookwoning’ eindelijk, na 1,5 jaar helemaal alleen zitten, verlaten. 
Waarom spookwoning: waar ik woonde in de bossen en langs het kanaal stonden 4 grote appartementsgebouwen voor ±  85 gezinnen. Iedereen had zijn huuropzeg gekregen en moest zijn appartement verlaten hebben tegen eind 2012. Aangezien mijn toekomstige woonst niet klaar was op de vastgestelde datum (januari 2013) zat ik daar nog in mijn eentje. In de winter kwamen de verpleegsters ‘met de bibber’ naar me toe.  

Waar praten geen klagen is (een verhaal van onze noorderburen)

Meestal zie je van buiten niet dat iemand reuma heeft. Bij Atty van Kerkhoven (49) zie je het wel, aan haar handen, maar vooral aan haar ronde gezicht, een gevolg van de medicijnen. De patiëntenvereniging geeft haar steun. “In mijn dagelijks leven wil ik niet steeds met reuma bezig zijn, maar het stempelt mij wel. Bij de patiëntenvereniging heeft reuma een plek, zonder dat je beheerst of je het gevoel hebt dat je erover klaagt.”

Extract uit interview met Vital Borkelmans

Vital Borkelmans is zaterdag vijftig geworden en dat heeft hij gevierd. De voorbije jaren moest de assistent van Marc Wilmots feesten van angst en pijn doorstaan, maar nu lacht het leven hem weer toe. En hij lacht nog eens zo hard terug.

Ik wil alle RA-patiënten veel moed toewensen

Ik ben Hilde, 54 jaar, woon in Izegem, 32 jaar gehuwd, moeder van drie kinderen respectievelijk 30, 27 en 24 jaar, de twee oudste zijn gehuwd en er is een kleinzoon van dertien maanden. Onze jongste is verpleegkundige, dit was mijn droomjob gedurende 20 jaar, elf jaar in het ziekenhuis van Izegem en daarna nog negen jaar halftijds op een zwaar dementerende afdeling te Kortrijk in een verzorgingstehuis.

Door dat grote verdriet heb ik jou gevonden

Onderstaand verhaal vertoont talrijke raakpunten met 'Leven met RA' dat dit op onze website zeker een plaatsje verdient. Dankjewel Jahel

JAHEL (28) en Sam (31) ontmoetten elkaar op een reumacongres

Er vecht een leger in mijn lijf - Interview met Marlies Allewijn

Het cliché wil dat we gezond zijn pas appreciëren als we ziek worden. Toch weet de Nederlandse Marlies Allewijn eigenlijk niet of ze per se zonder reuma wil leven. Over wat het betekent om als kind een bejaardenziekte te krijgen, schreef ze een jeugdroman.